Dysplazja stawów biodrowych i zwichnięcie rzepki u Shiba Inu: zdrowie stawów wyjaśnione

Dysplazja stawów biodrowych i zwichnięcie rzepki to dwa schorzenia ortopedyczne stawów, z którymi właściciele Shiba Inu najczęściej się spotykają, i oba znajdują się na zalecanej liście badań przesiewowych dla tej rasy. Oba są uwarunkowane genetycznie i zależą od wzrostu, ale oba mogą być skutecznie leczone, gdy zostaną wcześnie wykryte. Zrozumienie, czym jest każde z tych schorzeń, jak się objawia i co można zrobić, to najlepsza rzecz, jaką właściciel Shiba może zrobić, aby chronić sprawność ruchową swojego psa przez 13–16 lat życia.

Czym jest dysplazja stawów biodrowych u Shiba Inu?

Dysplazja stawów biodrowych jest wadą rozwojową stawu biodrowego, w której głowa kości udowej i panewka (acetabulum) nie pasują do siebie prawidłowo. Z czasem staw staje się luźny, chrząstka zużywa się nierównomiernie i rozwija się choroba zwyrodnieniowa stawów. Chociaż dysplazja stawów biodrowych jest częściej kojarzona z dużymi rasami, Shiba Inu są uznaną rasą dotkniętą tym schorzeniem – około 7,6% psów ocenianych przez Orthopedic Foundation for Animals (OFA) otrzymuje stopień dysplazji. Ciężkość waha się od łagodnej podwichnięcia do ciężkiej przebudowy z istotną kulawizną.

Objawy, na które należy zwrócić uwagę u Shiba:

• Chód przypominający skoki królika, zwłaszcza u młodych psów
• Sztywność lub trudności ze wstawaniem, bardziej widoczne po odpoczynku
• Niechęć do wskakiwania na meble lub do samochodu
• Utrata masy mięśniowej w tylnej części ciała
• Słyszalne trzeszczenie lub stukanie w biodrach

Czym jest zwichnięcie rzepki?

Zwichnięcie rzepki to schorzenie, w którym rzepka (patella) przemieszcza się lub wysuwa z rowka bloczkowego kości udowej w przedniej części kolana. Jest oceniane przez weterynarzy w skali od I do IV, przy czym stopień I oznacza sporadyczne przemieszczenie, które samoistnie wraca na miejsce, a stopień IV oznacza trwale przemieszczoną rzepkę, której nie można ręcznie nastawić. Małe rasy, w tym Shiba, są predysponowane. Wiele łagodnych przypadków pozostaje niezauważonych przez lata, ale pozostawione bez leczenia przyczyniają się do urazów więzadła krzyżowego i postępującego zapalenia stawów.

Typowe objawy obejmują:

• Nagłe podskoki lub przeskoki na tylnej łapie, a następnie powrót do normy
• Unoszenie tylnej łapy przez kilka kroków
• Sztywność po długim odpoczynku
• Kucanie lub niską postawę w tylnej części ciała
• Kulawiznę nasilającą się podczas aktywności

Jak są diagnozowane i badane

Canine Health Information Center (CHIC) zaleca, aby Shiba hodowlane przechodziły ocenę bioder OFA, ocenę rzepki OFA oraz badanie oczu CERF/ACVO. Dla właścicieli psów domowych te same badania stanowią przydatną bazę wyjściową. Dysplazja stawów biodrowych jest potwierdzana zdjęciami rentgenowskimi bioder, ocenianymi przez OFA (Excellent, Good, Fair, Borderline, Mild, Moderate, Severe) lub mierzona metodą PennHIP. Zwichnięcie rzepki jest diagnozowane manualnym badaniem ortopedycznym, oceniane w skali I–IV, i może być potwierdzone zdjęciami rentgenowskimi w celu sprawdzenia zmian wtórnych.

Leczenie i codzienne postępowanie

Leczenie zależy od ciężkości, wieku i klinicznego wpływu schorzenia na psa.

• Kontrola masy ciała: Utrzymanie Shiba w szczupłej kondycji jest pojedynczym najskuteczniejszym działaniem, ponieważ każdy dodatkowy kilogram mnoży obciążenie stawów.
• Modyfikacja aktywności: Zamiast powtarzalnych zajęć o dużym obciążeniu (skoki do frisbee, gonitwy za piłką na twardym podłożu) wprowadź ćwiczenia o niskim obciążeniu, takie jak pływanie, kontrolowane spacery na smyczy i wędrówki po wzgórzach.
• Suplementy stawowe: Glukozamina, chondroityna i kwasy tłuszczowe omega-3 mają poparcie w badaniach dotyczących zdrowia chrząstki. Skonsultuj dawkowanie z weterynarzem.
• NLPZ i kontrola bólu: W przypadku psów z objawami weterynarz może przepisać NLPZ, gabapentynę lub inne leki przeciwbólowe.
• Operacja: Ciężka dysplazja stawów biodrowych może być leczona całkowitą wymianą stawu biodrowego (uważaną za złoty standard) lub osteotomią głowy kości udowej (FHO) u mniejszych psów. Operacja zwichnięcia rzepki zazwyczaj obejmuje pogłębienie rowka bloczkowego i transpozycję guzowatości piszczelowej, z najlepszymi wynikami w stopniach II–IV.

Profilaktyka i decyzje hodowlane

Ponieważ oba schorzenia mają komponent dziedziczny, wybór szczenięcia od rodziców z pozytywnymi wynikami badań OFA bioder i rzepki jest najskuteczniejszą profilaktyką. Renomowani hodowcy publikują te wyniki; ceny Shiba Inu od takich hodowców wynoszą zazwyczaj 1 400–2 500 USD, a 3 500–5 000 USD w przypadku perspektyw wystawowych lub hodowlanych. Adopcja przez ratownictwo Shiba to zwykle 300 USD i jest rozsądną opcją dla właścicieli, którzy nie potrzebują szczenięcia. Unikaj sklepów zoologicznych i sprzedawców internetowych, którzy nie mogą przedstawić dokumentacji OFA.

Przy wczesnym badaniu przesiewowym, rozsądnej kontroli masy ciała i terminowej opiece weterynaryjnej większość Shiba Inu z dysplazją stawów biodrowych lub zwichnięciem rzepki żyje pełnym, aktywnym i komfortowym życiem.

FAQ

Q: W jakim wieku pojawia się dysplazja stawów biodrowych u Shiba Inu? A: Objawy kliniczne często pojawiają się między 4 a 12 miesiącem życia, ale wiele łagodnie dotkniętych Shiba wykazuje objawy dopiero wraz z rozwojem choroby zwyrodnieniowej stawów w późniejszym życiu, zwykle od 6. roku życia.

Q: Czy Shiba Inu ze zwichnięciem rzepki może żyć bez operacji? A: Tak, większość przypadków stopnia I i wiele przypadków stopnia II jest leczonych zachowawczo poprzez kontrolę masy ciała, modyfikację aktywności i wsparcie stawów, zwłaszcza jeśli pies nie odczuwa bólu.

Q: Ile kosztuje operacja dysplazji stawów biodrowych u Shiba? A: Całkowita wymiana stawu biodrowego w USA kosztuje zazwyczaj 5 000–7 500 USD za biodro, podczas gdy osteotomia głowy kości udowej to często 2 500–4 000 USD. Operacja zwichnięcia rzepki to zazwyczaj 1 500–3 500 USD za kolano.

Q: Czy Shiba Inu są podatne na inne problemy ze stawami? A: Tak, są również narażone na chorobę więzadła krzyżowego doczaszkowego (CCL), dysplazję stawu łokciowego i chorobę krążka międzykręgowego, choć w niższym stopniu niż dwa schorzenia omówione tutaj.